Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ!


Είναι αλήθειά πως ο θάνατος είναι ένα "φοβερό μυστήριο"
Χωρίζεται η ψυχή από το σώμα, που συνοδοιπόρησαν για κάποια χρόνια επάνω στη γη. 
Μπροστά στο θάνατο ενός δικού μας ανθρώπου μας συγκλονίζει βαθύτατα. 
Τα δάκρυα δικαιολογούνται, αλλά η απελπισία, ο πανικός, η απόγνωση, ο θυμός κ.α είναι ξένα για τον πιστό.
Η μνήμη του θανάτου - που προτείνουν οι θεοφόροι πατέρες - μας αποτρέπει από μεγάλες αμαρτίες και μας κρατά στο κατανυκτικό κλίμα της προσευχής. 

Όταν βλέπεις τον άνθρωπό σου στο κρεβάτι του πόνου και νοιώθεις βαθιά στη ψυχή σου πως πλησιάζει η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ώρα (της εξόδου), τότε μην τα χάνεις. 
Θυμήσου πως θα πρέπει ν' αφήσεις στα χέρια του Θεού ολόκληρη τη ζωή σου, αλλά και του αγαπημένου σου προσώπου. 

ΝΑ ΤΟΥ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

Αυτή η σκέψη, που προέρχεται από την πίστη,  θα σε ανακουφίσει. 
Η παρηγορία θα είναι ένα προσωπικό γεγονός αρκεί να αφεθείς στα χέρια Εκείνου.
Άμεσα να κινητοποιηθείς για την πνευματική του προετοιμασία (Ευχέλαιο, Εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, προσευχή). 
Μην αργήσεις. 
Μην καθυστερήσεις.
Μην σκεφθείς πως θα φοβίσεις τον ασθενή, όταν θα δει τον επίγειο άγγελο του Θεού, τον ΙΕΡΕΑ.
Αυτές οι σκέψεις είναι του πονηρού.
Θα δώσουμε λόγο στο Θεό αν διακονήσαμε ορθόδοξα τον άνθρωπό μας.

Κι όταν έλθει η ευλογημένη ώρα του θανάτου, τότε σκέψου πως ο άνθρωπός σου θα εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού. 
Μην σκέπτεσαι τον τάφο.
Ανύψωσε το πνεύμα σου προς τα άνω.
Μην σκέπτεσαι ρηχά και κοσμικά, αλλά καθαρά ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ.

Θα συναντήσει τον Πλάστη και Δημιουργό του!.

Η παρηγοριά, η ειρήνη της ψυχής, η χαρά και η ελπίδα της Σωτηρίας θα πλημμυρίσουν τη ψυχή σου.
Όλα αυτά τα  πνευματικά δώρα τα προσφέρει ο Θεός σ'εκείνους που προχωρούν στη ζωή με πίστη και αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα της ζωής με το νου και τα μάτια του Χριστού.

Δεν θα νιώσεις την ανάγκη να πενθήσεις!
Δεν υπάρχει λόγος να εισέλθεις στην απόγνωση.
Δεν θα έχεις την ανάγκη να σου λένε: "συλλυπητήρια"
Θα προτιμάς να σου λένε::"συγχαρητήρια", διότι ο άνθρωπός σου πραγματοποίησε μεν την ΕΞΟΔΟ του από τα πρόσκαιρα, αλλά θα βιώσει σε λίγο την ΕΙΣΟΔΟ του στη Βασιλεία του Θεού. 

Τι άλλο να θέλει ο πιστός από τη ΣΩΤΗΡΙΑ!!!
Τι άλλο να επιδιώκει ο άνθρωπος από την είσοδό του στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!!

Αυτά τα λόγια, τα αφιερώνουμε στον πολύπαθο και αείμνηστο αδελφό μας ΓΕΩΡΓΙΟ, που έφυγε την 7η Αυγούστου 2017, για να συναντήσει τον γλυκύτατο Ιησού Χριστό, τη Σωτηρία μας.  
Εύχεστε υπέρ αναπαύσεως αυτού.
π. Υάκινθος



ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ", για τον Άγιο Λουκά

Ευρίσκεται στο τυπογραφείο ένα νέο βιβλίο του π. Θεοδώρου Μπατάκα, Προέδρου του Δ.Σ. του Συλλόγου μας, με τίτλο: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΟΥΚΑΣ, ο άγιος των πονεμένων

Πρόκειται για μια νέα έκδοση του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ" που είναι αφιερωμένη: στον αείμνηστο Γεώργιο Μπατάκα (+ 07/08/2017), σ' όλους τους πονεμένους αδελφούς μας και σ' εκείνους που τους διακονούν αγόγγυστα. 

Στο βιβλίο αυτό (μικρού μεγέθους) φιλοξενείται: ο βίος του Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, Προστάτη των εθελοντών του Συλλόγου μας, δύο θαυμαστά γεγονότα - που άκουσε από αυτόπτες μάρτυρες και βίωσε ο συγγραφέας - και δύο σπουδαίες ευχές (υπέρ των διακονούντων στον "Εσταυρωμένο" και υπέρ των ασθενών), με την ερμηνευτική τους απόδοση, από τον Γιάννη Πατρίκο, φιλόλογο. 

Η έκδοση θα είναι έτοιμη αρχές του Φθινοπώρου.

Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ


ΝΕΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ"

Την Παρασκευή 18 Αυγούστου, εκπρόσωπος του ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΒΕΛΕΣΤΙΝΟΥ παρέλαβε από το Κέντρο διαχείρισης Ανθρωπιστικής Βοήθειας (παράρτημα του «ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ») της Ι. Μ. Δημητριάδος – Θουκυδίδου 10 - μια ικανή ποσότητα παραϊατρικού υλικού. Σκοπός και αυτής  της πρωτοβουλίας του Συλλόγου είναι η ενίσχυση του έργου του Κ.Υ.Β. στο οποίο ανήκουν και τα Περιφερειακά Ιατρεία: Αερινού, Ριζομύλου, Στεφανοβικείου, Μεγάλου Μοναστηρίου, Καναλίων, Κεραμιδίου, Σέσκλου και Νέας Ιωνίας.  Το Δ.Σ. του «Ε» έχει κατ’ επάλειψη στηρίξει και τα νοσηλευτικά ιδρύματα της περιοχής μας (Νοσοκομείο Βόλου, Κέντρα Υγείας: Αλμυρού, Βελεστίνου, Ζαγοράς, Σκοπέλου κ.α.) εκφράζοντας ουσιαστικά το έμπρακτο και άμεσο ενδιαφέρον της Τοπικής μα ς Εκκλησίας.

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Πρώτος εορτασμός του Τοπικού μας Αγίου, Οσίου Δανιήλ, στη Ζαγορά

Ιδιαίτερο γεγονός στην ιστορία της Τοπικής μας Εκκλησίας συνιστά ο πρώτος εορτασμός του Οσίου Δανιήλ του εκ Ζαγοράς, ενός ξεχασμένου τοπικού μας Αγίου. Ο πρώτος επίσημος εορτασμός θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 19/8, στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ζαγοράς, όπου θα λειτουργήσει ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ιγνάτιος, πλαισιούμενος από τους Ιερείς της Αρχιερατικής Περιφέρειας Ζαγοράς.
Θ’ ακολουθήσουν τα αποκαλυπτήρια μνημείου προς τιμήν του εκ Ζαγοράς καταγομένου Οικουμενικού Πατριάρχου Καλλινίκου του Γ΄.

Συναξάρι Οσίου Δανιήλ
Ανάμεσα στις μορφές των Αγίων που κοσμούν το στέμμα της τοπικής μας Εκκλησίας λάμπει ως αστέρας πολύφωτος ένας άγνωστος και ξεχασμένος όσιος, ο Κολλυβάς Δανιήλ, που είχε καταγωγή από τη Ζαγορά του Πηλίου. Ο χαρακτηρισμός «Κολλυβάδες» εμφανίστηκε, αρκετά, ως χρεωστικό προσωνύμιο σε αγιορείτες μοναχούς που διαφωνούσαν για την τέλεση των μνημοσυνών την ημέρα της Κυριακής, που είναι αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας. Παράλληλα, όμως, υιοθέτησαν και την συχνή Θεία Κοινωνία, κάτι με το οποίο δεν συμφωνούσε μεγάλη μερίδα των μοναχών του Αγίου Όρους την εποχή εκείνη. Έτσι, μετά από πολλές πνευματικές μάχες, οι περισσότεροι από τους κολλυβάδες πατέρες εξορίστηκαν από το Άγιον Όρος και μετέβησαν στα νησιά του Αιγαίου πελάγους. Την ίδια τύχη είχε και ο Όσιος Δανιήλ, για τη ζωή του οποίου  στοιχεία  αντλούμε από τον βίο του μαθητή του Οσίου Αρσενίου του εν Πάρω. Όταν ο νεαρός Αθανάσιος, όπως ήταν το κοσμικό όνομα του Αγίου Αρσενίου,  έμεινε ορφανός από τους γονείς του σε ηλικία  18 ετών, το έτος 1809, τον έστειλαν, ίσως οι συγγενείς του, να σπουδάσει στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας. Την εποχή εκείνη σχολάρχης εκεί ήταν ο ιερομόναχος Γρηγόριος Σαράφης, ο οποίος κάλεσε ως πνευματικό των μαθητών τον πνευματοφόρο γέροντα Δανιήλ από τη Ζαγορά του Πηλίου, ο οποίος εθεωρείτο ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά αναστήματα της εποχής του.
Τότε ο μικρός Αθανάσιος συνδέθηκε με τον γέροντα Δανιήλ, ο οποίος γίνεται πνευματικός του οδηγός και διδάσκαλος. Όταν μετά από 7 χρόνια παραμονής στη σχολή, ο Όσιος Δανιήλ αποφασίζει να επιστρέψει στο Άγιον Όρος, παίρνει μαζί του και τον 15χρονο τότε Αθανάσιο και, αφού τον δοκίμασε αρκετά στην πνευματική ζωή, τον έκειρε  μοναχό δίνοντάς του το όνομα Αρσένιος. Στο διάστημα της παραμονής του στο Άγιον Όρος, βρισκόταν σε έξαρση η διαμάχη των κολλυβάδων με την αντίπαλη μερίδα των αντικολλυβάδων, που θεωρούσαν τις απόψεις των πρώτων ως επικίνδυνους νεωτερισμούς. Το Πατριαρχείο, που εξέτασε το θέμα, τάχτηκε  με την άποψη των δευτέρων και έτσι άρχισε ο διωγμός των πατέρων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Άγιο Όρος. Τότε ο Όσιος Δανιήλ με τον μαθητή του Αρσένιο, αρχικά, εγκαταλείποντας το Άγιον Όρος, εγκαταστάθηκαν στην Αττική στο Πεντελικό όρος των άμώμων, που ήταν γεμάτο από ασκητήρια και αγωνιστές μοναχούς. Εκεί στην αρχαία σκήτη του Αγίου Γεωργίου του Χωστού,  στο Γαργητό, που άλλοτε είχε ασκηθεί ο Άγιος Τιμόθεος, Επίσκοπος και κτήτορας της Ιεράς Μονής Πεντέλης,  οι όσιοι βρήκαν καταφύγιο και άρχισαν μαζί τους ασκητικούς αγώνες τους. Ο γέροντας Δανιήλ, όμως, με το προορατικό του χάρισμα προείδε την καταστροφή της μονής της Παναγίας απέ τους Τούρκους και γι’ αυτό, με τον μοναχό Αρσένιο, αποφάσισαν να καταφύγουν στις Κυκλάδες.
Πρώτος τους σταθμός ήταν η νήσος Πάρος και η μονή της Λογοβάρδας. Επίσης, ταξίδεψαν στην Σύκινο και στη Φολέγανδρο. Εκεί ο μοναχός Αρσένιος, μετά από παράκληση του γέροντά του, χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Θήρας και συγχρόνως διορίστηκε ελληνοδιδάσκαλος, διδάσκοντας, επί χρόνια, τα παιδιά της νήσου, την αγάπη για τον Χριστό και την Εκκλησία. Ο Όσιος Δανιήλ, το έτος 1840, που προείδε τον θάνατό του, έδωσε σαφείς οδηγίες στον υποτακτικό του να κάνει ανακομιδή των λειψάνων του μετά από μία διετία και αφού έδωσε την ευλογία του σε όλους τους παρισταμένους εκοιμήθη οσιακά για να συναριθμηθεί στη χορεία των παλαιών Οσίων, στην εκκλησία των πρωτοτόκων. Ο Αρσένιος, μετά από 2 χρόνια, κάνοντας υπακοή στον γέροντά του, έκανε ανακομιδή των λειψάνων  του και επέστρεψε στην ΠΔ.ρο. Εκεί, στη Μονή Μεταμορφώσεως του δάσους, φυλάσσεται μέχρι σήμερα πολύτιμος θησαυρός  η Τίμια Κάρα του οσίου Δανιήλ και τιμάται η μνήμη του την 31η Ιανουαρίου, αλλά και το Σάββατο της Διακαινησίμου,  σε κοινή σύναξη με όλους τους κολλυβάδες πατέρες.

I. M. Δ.

ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ

Μέσα στην ευτυχία μας, στην καθημερινότητά μας ξεχνούμε τον . Όταν όλα μας πάνε καλά ξεχνούμε τις ευεργεσίες Του. Ακόμα και αυτήν την ευτυχία που έχουμε, ξεχνούμε ότι σ’Αυτόν την οφείλουμε. Τον θυμόμαστε ίσως σε κάποιες δύσκολες στιγμές. Τότε ίσως γονατίσουμε.

Πολλές φορές όμως γονατίζουμε και πάλι για να Τον κατηγορήσουμε.
Τον κατηγορούμε ότι μας ξέχασε, ότι δεν ενδιαφέρεται για μας.
Τον θυμόμαστε για να Τον κατακρίνουμε.
Τί φοβερό!
Και αφού Τον κατηγορήσουμε συνεχίζουμε την προσευχή μας, όχι για Τον γνωρίσουμε, όχι για να συναναστραφούμε μαζί Του, όχι για να καταλάβουμε, όχι για να φωτιστούμε, αλλά μόνο για να πάρουμε αυτό το «κάτι» απ’ Αυτόν.
Αυτό το «κάτι» που θεωρούμε ότι μας είναι απαραίτητο.
Αυτό το «κάτι» για το οποίο Τον κατηγορούμε ότι μας το στέρησε!
Τον αναζητούμε μόνο για να Τον χρησιμοποιήσουμε.
Τον θυμόμαστε δυστυχώς μόνο για να μας εκπληρώσει τα αιτήματά μας, για να Τον ελέγξουμε για την αδικία που υποστήκαμε από Αυτό, τον Απαθή και Πανάγαθο Θεό μας.
Και μετά, πάλι Τον ξεχνούμε.
Τον αφήνουμε στο πέλαγος της λήθης μας.
Παίρνουμε αυτό το «κάτι», λέμε ένα στεγνό «ευχαριστώ» και Τον παρατάμε· ή δεν το παίρνουμε και τότε Τον αναθεματίζουμε και Τον ξεγράφουμε μιας και καλή από την ζωή μας.
Δεν αντιλαμβανόμαστε τι κάνουμε.
Δεν καταλαβαίνουμε το λάθος μας.
Δεν συνειδητοποιούμε με Ποιον έχουμε να κάνουμε.
Κι όμως Εκείνος περιμένει.
Περιμένει να συνέλθουμε.
Περιμένει λοιπόν ο Θεός να δει τουλάχιστον μία πρόθεση από μέρους μας.
Λίγο φιλότιμο…
Στέκει ατάραχος και προσμένει.
Μας προσμένει, όχι γιατί μας έχει ανάγκη, αλλά γιατί μας αγαπά.
Είναι αυτό που λέγει ο γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης: «Όταν κάποιος με παρατηρεί με πολλή αγάπη αλλά εγώ κοιτάζω αλλού και δεν έχω καμία κοινωνία μαζί του, αυτός δεν μπορεί να με κάνει μέτοχο της αγάπης του.
Μπορεί μόνο να περιμένει με το χέρι υψωμένο, ώστε, μόλις του ρίξω το βλέμμα μου, αμέσως εκείνος να με προσκαλέσει και να έχω κοινωνία μαζί του.
Αλλά πόσες φορές μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να το υπομείνουμε αυτό;
Το Πνεύμα το Άγιο όμως το κάνει· παραμένει σε αυτή την θέση ίσως και σε όλη την ζωή μας, περιμένοντας κάποτε να ελκύσει τα όμματα της καρδιάς μας».

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Η ΠΑΝΑΓΙΑ: Ο ΠΙΟ ΘΑΥΜΑΣΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

π. Δημητρίου Μπόκου
Ἡ Παναγία εἶναι ὁ πιὸ θαυμαστὸς ἄνθρωπος. Μᾶλλον τὸ πιὸ θαυμαστὸ δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ ὡραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη καὶ ἱερότερη γυναίκα τοῦ κόσμου (π. Μωυσῆς Ἁγιορείτης). Πόσο μεγάλο εἶναι τὸ πνευματικό της ἀνάστημα; 
«Χαίροις μετὰ Θεὸν ἡ Θεός, τὰ δευτερεῖα τῆς Τριάδος ἡ ἔχουσα», ψάλλουμε. Δηλαδή; Μετὰ τὸν Θεὸ ἔρχεται σὲ ἁγιότητα ἡ Παναγία. Εἶναι «ἡ ὄντως ἁγνὴ μετὰ Θεὸν ὑπὲρ ἅπαντας». Ἡ Ἁγία Τριάδα -Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα- ἔχει τὰ πρωτεῖα σὲ ὅλα. Τὰ δευτερεῖα ὅμως τὰ ἔχει ἡ Παναγία. Ἀρχικὰ εἶχαν οἱ ἄγγελοι τὴ θέση αὐτή. Μὰ ἡ Παναγία τοὺς ξεπέρασε. Αὐτὴ τώρα δέχεται ἄμεσα ὅλες τὶς δωρεὲς ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς μεταβιβάζει στὰ ὑπόλοιπα δημιουργήματα, ἀγγέλους καὶ ἀνθρώπους. Εἶναι ὁ ὑπέρτατος σκοπὸς τῆς «δημιουργίας ἁπάσης, δι’ ἣν ὁ κόσμος ἐγένετο». Γι’ αὐτὴν δημιουργήθηκε ὁ ὑπόλοιπος κόσμος. Καὶ μὲ τὴ γέννησή της «ἡ αἰώνιος τοῦ Κτίστου βουλὴ πεπλήρωται». Μὲ τὴ γέννησή της πραγματοποιήθηκε τὸ προαιώνιο σχέδιο τοῦ Δημιουργοῦ (Ἅγ. Ἀνδρέας ὁ Κρήτης, Θεοτοκάριον).
Πῶς ὅμως κατάφερε νὰ κατακτήσει μιὰ τέτοια θέση μοναδικὴ ἡ Παναγία; Μήπως δημιουργήθηκε διαφορετικὴ ἀπὸ ἐμᾶς; Μήπως ὁ Θεὸς ἐνεργώντας μεροληπτικὰ τῆς ἔδωσε ἐπιπλέον χαρίσματα ἢ κάποια φύση ἀνώτερη ἀπὸ τὰ ἄλλα δημιουργήματα;
Ὄχι! Τουναντίον, ἦταν ὅπως ὅλοι μας. «Ἐκ γῆς ἔχει τὴν γένεσιν». Εἶναι «θυγάτηρ τοῦ πάλαι Ἀδάμ», ἀπόγονος καὶ αὐτὴ τῶν ἐκπεσόντων πρωτοπλάστων προπατόρων μας, βεβαρημένη ὅπως ὅλοι μὲ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, «φθαρτὸν ἐκ τοῦ Ἀδὰμ σῶμα κληρονομήσασα». Γεννήθηκε σὰν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὴ φυσικὴ συζυγικὴ συνάφεια τῶν ἁγίων γονέων της, ἀπὸ τὸ «πανάμωμον» σπέρμα τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ ἀπὸ τὴ μήτρα τῆς Ἄννας. Δὲν γεννήθηκε ἔξω ἀπὸ τοὺς ὅρους τῆς ἀνθρώπινης φύσης, «ἀλλὰ καθὼς πάντες ἐκ σπέρματος ἀνδρὸς καὶ μήτρας γυναικὸς» (Ἅγ. Ἐπιφάνιος). Δὲν ἔχουμε «ἄσπιλο σύλληψη» τῆς Παναγίας, δηλαδὴ γέννησή της χωρὶς τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, ὅπως διατείνεται ἡ Μαριολογία, ἡ ἐσφαλμένη περὶ τῆς Θεοτόκου δυτικὴ διδασκαλία.
Ἡ καθαρότητά της εἶναι καρπὸς τῆς δικῆς της θέλησης, τοῦ δικοῦ της ἀγώνα. Ἂν καὶ κληρονόμησε τὴ φθαρτὴ ἀδαμιαία φύση καὶ συνεπῶς καὶ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, ἐν τούτοις κρατήθηκε ἔξω ἀπὸ προσωπικὲς ἁμαρτίες. Ἐδῶ εἶναι τὸ ἀνυπέρβλητο μεγαλεῖο της. Ἔγινε «ὄντως ἁγία καὶ Παναγία», «ἀγγελικῶν ὑπερτέρα δυνάμεων». Ἀνέβηκε πάνω ἀπὸ τὰ Χερουβὶμ καὶ ὑψώθηκε πάνω ἀπὸ τὰ Σεραφὶμ» (Ἅγ. Ἰω. Δαμασκηνός). Ἡ κάθαρσή της ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα ἔλαβε χώρα μὲ τὴν ἐπιφοίτηση τῆς ἁγιαστικῆς δύναμης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Λουκ. 1, 35) μόλις κατὰ τὴ στιγμὴ (τοῦ Εὐαγγελισμοῦ) ποὺ ἔδωσε τὴ συγκατάθεσή της καὶ συνέλαβε μέσα της τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι νωρίτερα. «Ἡ τοῦ Πνεύματος ἁγιαστικὴ δύναμις ἐπιφοιτήσασα ἐκάθηρέ τε καὶ ἡγίασε καὶ οἱονεὶ προήρδευσε». Ἡ ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν Παναγία εἶναι τὸ ἀντίστοιχο μὲ τὸ μυστήριο τοῦ δικοῦ μας βαπτίσματος.
Ἐπειδὴ ὅμως διὰ τοῦ Ἀδὰμ «ἡ ἁμαρτία εἰσῆλθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος», ἡ Παναγία, ὡς ἀπόγονος τοῦ Ἀδὰμ καὶ κληρονόμος τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, πέρασε καὶ αὐτὴ μέσα ἀπὸ τὴ διαδικασία τοῦ θανάτου, ὅπως ὅλοι οἱ «ἐν τῷ Ἀδὰμ ἀποθνήσκοντες». Δὲν μετατέθηκε κατευθείαν ζωντανή, χωρὶς θάνατο, στὸν οὐρανό, κατὰ τὴ σφαλερὴ πάλι ἄποψη τῆς δυτικῆς Μαριολογίας. Γεύθηκε καὶ αὐτή, ὅπως κάθε ἄνθρωπος, τὸν θάνατο. Ἡ ψυχή της χωρίστηκε πραγματικὰ ἀπὸ τὸ σῶμα της. Τὴν ὥρα τῆς ἱερᾶς της Κοιμήσεως, ὁ ἴδιος ὁ Υἱός ἔρχεται «πρὸς τὴν οἰκείαν λοχεύτριαν», τὴν παναγία μητέρα του, καὶ «δεσποτικαῖς παλάμαις… τὴν ἱερὰν ψυχὴν ὑποδέχεται» καὶ μὲ τὴν τιμητικὴ συνοδεία τῶν ἀγγέλων ὅλων καὶ τῶν ἁγίων τὴν ἀνεβάζει, ὄχι ἁπλῶς στὸν οὐρανό, ἀλλὰ «ἕως αὐτοῦ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου» του, στὰ ἐπουράνια «Ἅγια τῶν Ἁγίων» (Ἀθανάσιος Γιέφτιτς).
Καὶ πάλι ὁ Υἱὸς της συνενώνει οὐρανὸ καὶ γῆ, συναθροίζει τοὺς πάντες «τοῦ κηδεῦσαι ἐνδόξως τὸ σῶμα τὸ ἄχραντον» τῆς Θεοτόκου. «Θεαρχίῳ νεύματι», μὲ τὸ θεϊκό του πρόσταγμα, ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης «οἱ θεοφόροι ἀπόστολοι ὑπὸ νεφῶν μεταρσίως αἰρόμενοι», «πάντοθεν, θείᾳ δυνάμει περαιωθέντες, τὴν Σιὼν κατελάμβανον». Καὶ οἱ ὑπέρτατες «τῶν οὐρανῶν δυνάμεις σὺν τῷ οἰκείῳ Δεσπότῃ παραγενόμεναι», ἀλλὰ καὶ ὅλος ὁ ἅγιος λαὸς ἐν Ἱερουσαλήμ, «καταλαβόντες τὸ πανάχραντον καὶ ζωαρχικὸν σκῆνος» τῆς θεόπαιδος Μαριάμ, ὑπὸ τὸ κράτος ἀσυνήθους δέους, προπέμπουν σὲ θεοπρεπῆ ταφὴ «τὸ θεοδόχον καὶ ἀκραιφνέστατον σῶμα» της. Στὸ πάνσεπτο σκήνωμά της «προσπίπτουσι βασιλεῖς σὺν Ἀρχαγγέλοις καὶ Ἀγγέλοις…, Ἐξουσίαι, Θρόνοι, Ἀρχαί, Κυριότητες, Δυνάμεις καὶ Χερουβίμ καὶ τὰ φρικτὰ Σεραφίμ».
Ἡ Παναγία λοιπόν, ὅπως ὅλοι οἱ θνητοί, «τῇ νομίμῳ ταφῇ παραδίδοται». Τὸ πανάγιο, ἀλλὰ φθαρτὸ ἀκόμη σῶμα της κατατέθηκε στὸν τάφο. Ἐκεῖ ὅμως δὲν τὸ ἄγγιξε ἡ φθορὰ τοῦ θανάτου. Δὲν μπῆκε στὴ διαδικασία τῆς ἀποσύνθεσης. Συνέβη σ’ αὐτὴν «νέκρωσις ἄφθορος». Ἡ μητέρα τῆς Ζωῆς δὲν μποροῦσε νὰ μένει κάτω ἀπὸ τὴν κυριαρχία τοῦ θανάτου. Ἀπὸ τὸ μνῆμα τὸ σῶμα της «τριταῖον καὶ ἄφθαρτον πρὸς οὐρανίους δόμους μετεωρίζεται» (Ἅγ. Ἰω. Δαμασκηνός). Στὶς τρεῖς ἡμέρες ἀπὸ τὴν Κοίμησή της ὁ Υἱὸς καὶ Θεός της τὴν ἀνέστησε. Τῆς ἔδωσε ἀμέσως τὸ ἄφθαρτο, ἔνδοξο καὶ αἰώνιο σῶμα ποὺ θὰ τῆς ἔδινε κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία του. Καὶ τὴν ἀνέβασε ὁλοζώντανη καὶ ὁλοφώτεινη στὸν οὐρανό, κάνοντάς την χαρὰ καὶ βασίλισσα ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων καὶ μητέρα τοῦ κόσμου.
Ἔτσι λοιπόν, ἂν καί, μιμούμενη τὸν Υἱό της, ὑποκύπτει στοὺς νόμους τῆς φύσης, ταυτόχρονα νικάει τὴ φύση. Ἂν καὶ ἀποθνήσκει, ὅμως «σὺν τῷ Υἱῷ ἐγείρεται διαιωνίζουσα». Δὲν ἔχουμε μόνο Κοίμηση, ἀλλὰ καὶ ΜετάστασηΚαὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι γιὰ μᾶς ὅ,τι καλύτερο θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς συμβεῖ. Διότι δὲν θὰ ξεχάσει ποτὲ τοὺς οἰκείους της, ἐμᾶς, ἡ Παναγία. «Συγγενοῦς οἰκειότητος μὴ ἐπιλάθῃ, Δέσποινα»!
Ἂς χαροῦμε λοιπὸν ἀπέραντα ὅλοι γιὰ τὴ Μητέρα μας!
(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 397, Αὔγ. 2016, ἐπηυξημένο)


Πώς έγινε η Κοίμηση και η Μετάσταση της Θεοτόκου;

Πολλές είναι οι γιορτές της Παναγίας μέσα στον χρόνο. Όλες ονομάζονται Θεομητορικές. Όμως η πιο λαμπρή από όλες είναι το λεγόμενο «Πάσχα του καλοκαιριού», αφού έρχεται μετά από νηστεία 15 ημερών. Η 15η Αυγούστου είναι η ημέρα που γιορτάζεται η Κοίμηση της Θεοτόκου.

Όπως αναφέρει η χριστιανική παράδοση, η ψυχή της, «επτά φορές λαμπρότερη από τον ήλιο», εντυπωσίασε τους Αποστόλους καθώς εξήλθε από το σώμα της. Γιατί όλοι ήταν παρόντες στον θάνατό της, αφού μεταφέρθηκαν δίπλα της με θαυμαστό τρόπο από τα πέρατα της Γης. Ο δε τάφος της, μετά από 3 ημέρες, βρέθηκε άδειος, γι΄ αυτό και μιλάμε για Μετάσταση της Παναγίας.
Δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία που να επιβεβαιώνουν ότι η ημερομηνία Κοίμησης της Παναγίας ήταν η 15η Αυγούστου. Πάντως, η συγκεκριμένη ημερομηνία καθιερώθηκε από τον 5ο μ.Χ αιώνα μάλλον με το σκεπτικό να βρίσκεται κοντά, όμως να έπεται του εορτασμού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (6/8) και πιθανόν για να είναι κοινή η νηστεία για τις δύο γιορτές.
Μητέρων αγλάισμα
Μητέρων αγλάισμα (κόσμημα, περηφάνεια, τιμή) την αποκαλεί ο Άγιος Νεκτάριος. Η Παναγία είναι σύμβολο μητρικής αγάπης και ελπίδα προστασίας. Η ζωή της και η προσωπικότητά της εγκωμιάστηκαν ως ένδειξη σεβασμού και αγάπης προς το πρόσωπό της. Πληροφορίες σχετικά με τον θάνατο της Παναγίας δεν θα βρούμε στα Ευαγγέλια, όμως τα εορτολογικά εγκώμια που γράφτηκαν για εκείνη από εκκλησιαστικούς συγγραφείς του 5ου μ.Χ αιώνα και μετά μαρτυρούν ξεχωριστά γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκείνες τις ημέρες, σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιο Φίλια.
Άγγελος Κυρίου την ενημέρωσε
Κατά τον Ιωάννη Θεσσαλονίκης (7ος αιώνας), ο Θεός έστειλε τους αγγέλους του (ή τον Αρχάγγγελο Γαβριήλ κατ΄ άλλους) να ενημερώσουν την Παναγία για την επερχόμενη κοίμησή της μέσα στις επόμενες τρεις ημέρες. Της έδωσε μάλιστα και ένα «βραβείο» (άγνωστο τι ακριβώς ήταν), το οποίο, όπως της εξήγησε, το έστειλε ο Θεός για να το παραδώσει η ίδια στους Αποστόλους, ώστε κρατώντας το να την υμνήσουν. Της υποσχέθηκε επίσης ότι θα της στείλει όλους τους Αποστόλους για να την κηδεύσουν και «να θεωρήσουν τη δόξα της». Την προέτρεψε λοιπόν να πάρει το βραβείο, «γιατί με αυτό θα θεραπευτούν πολλοί» και να πάει στο Όρος των Ελαιών. Κατά την είσοδό της στο Όρος των Ελαιών τα δέντρα και τα φυτά υποκλίθηκαν σαν να την προσκυνούσαν. Η ταπεινή Παναγία διερωτήθηκε τότε μήπως ήταν αοράτως παρών ο Ιησούς, γιατί μάλλον προς Εκείνον απευθυνόταν ο σεβασμός της φύσης. Ο άγγελος όμως τη βεβαίωσε ότι τα σημεία αυτά προέρχονται από τον Θεό. Την πληροφόρησε ακόμα ότι κατά την ώρα της κοίμησής της θα παρίσταται ο ίδιος ο Ιησούς για να συνοδεύσει την ψυχή της, πλαισιωμένος από στρατιές αγγέλων. Αμέσως μετά χάθηκε ως φως στον ουρανό και η Παναγία επέστρεψε στο σπίτι της που «εσείετο» από το βραβείο που κρατούσε, το οποίο τοποθέτησε σε σινδόνη στο δωμάτιό της. Κατόπιν απηύθυνε θερμή προσευχή προς τον Ιησού για να την προστατεύσει, ώστε να αποφύγει τους σκοτεινούς αγγέλους του διαβόλου, στην περίπτωση που θα έρχονταν εναντίον της ψυχής της τη στιγμή του θανάτου της. (Η αιτία του φόβου της αποδίδεται στην ταπεινοφροσύνη της, η οποία δεν της επέτρεπε να θεωρεί δεδομένη την παραλαβή της ψυχής της από τον ίδιο τον Ιησού).
Δύο νύχτες προσευχής
Η Παναγία έστειλε στη συνέχεια να ειδοποιήσουν συγγενείς και γνωστούς για την επικείμενη κοίμησή της ζητώντας τους να παραμείνουν κοντά της για δύο νύχτες προσευχής. Στις δύο αυτές νύχτες θα τους μιλούσε για τη σωτηρία της ψυχής, ώστε όλοι να διηγούνται το μεγαλείο του Θεού χωρίς να θρηνούν. Εν τω μεταξύ στα Ιεροσόλυμα κατέφθασαν «άνωθεν ροπής» (αρπαγμένοι από ένα σύννεφο) οι Απόστολοι, από διαφορετικά μέρη της υφηλίου ο καθένας. Η είσοδός τους στο σπίτι της Παναγίας ήταν εντυπωσιακή, μέσα από μια μεγάλη βροντή. Πρώτος μπήκε ο Πέτρος και δεύτερος ο Παύλος. Ο Απόστολος Ιωάννης (ορισμένος από τον Ιησού ως προστάτης της Παναγίας) είχε ήδη φθάσει, ξεχωριστά από τους υπόλοιπους. Η Παναγία του είχε αναθέσει να φροντίσει τα της ταφής της φοβούμενη μήπως οι Εβραίοι αρχιερείς θελήσουν να πάρουν το σώμα της. Του είχε επίσης παραδώσει το «βραβείο».
Ο Ιησούς παρέλαβε την ψυχή της
Καθώς ξημέρωσε η τρίτη ημέρα, η Θεοτόκος δοξολόγησε τον Θεό και κατακλίθηκε έχοντας τους Αποστόλους γύρω από το κρεβάτι της. Κάποια στιγμή ακούστηκε «βροντή μεγάλη από τον ουρανό» και όλοι αισθάνθηκαν μια ευωδία να πλημμυρίζει τον χώρο. Ο Ιησούς, συνοδευόμενος από πλήθος αγγέλων (που παρέμεναν έξω από τον οίκο της Παναγίας υμνώντας), μπήκε στο δωμάτιο της μητέρας του και την ασπάσθηκε, όπως και τους Αποστόλους. Παρέλαβε την ψυχή της, η οποία, όπως παρατήρησαν οι Απόστολοι, ήταν «επτά φορές λευκότερη από τον ήλιο». Ο Ιησούς απαντώντας σε απορία του Πέτρου εξήγησε ότι οι ψυχές των ανθρώπων έρχονται στον κόσμο λευκές, αλλά στη συνέχεια αλλοιώνονται.
Η ταφή και η Μετάσταση
Το σώμα της Θεοτόκου ενταφιάστηκε σε σημείο που είχε ήδη ετοιμαστεί. Καθ΄ οδόν προς την τοποθεσία του τάφου δημιουργήθηκε θόρυβος στην πόλη των Ιεροσολύμων. Οι Εβραίοι αρχιερείς ανησυχώντας για τις εξελίξεις αποφάσισαν να σκοτώσουν τους Αποστόλους και να κάψουν το σώμα της Παναγίας. Οι άγγελοι όμως πάταξαν όποιον κινήθηκε εναντίον της εξόδιας πομπής, πλην ενός, ο οποίος άρπαξε με τα χέρια του την νεκρική κλίνη με σκοπό να τη βεβηλώσει. Τα χέρια του όμως αποκόπηκαν και έμειναν επάνω στην κλίνη. Εκείνος μετανόησε και ζήτησε από την Παναγία να τον σώσει. Τότε, ως εκ θαύματος, τα χέρια του ξανακόλλησαν στο σώμα του. Οι Απόστολοι εναπόθεσαν τελικά το σώμα στον τάφο και το φύλαξαν για τρεις ημέρες. Όταν άνοιξαν το μνήμα, το σώμα της Παναγίας δεν ήταν πια εκεί, γιατί «είχε μετατεθεί από τον Κύριον της δόξης» (Μετάσταση της Παναγίας).
http://www.vimaorthodoxias.gr/i-panagia/dekapentavgoustos-pos-egine-i-koimisi-kai-i-metastasi-tis-theotokou/

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ ΝΙΚΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

Τα δέντρα υπάρχουν εδώ και περίπου 370 εκατομμύρια χρόνια και όπως μπορείτε να δείτε σε αυτές τις απίστευτες εικόνες, υπάρχει ένας καλός λόγος για τον οποίο έχουν επιβιώσει για τόσο πολύ καιρό. Είτε μεγαλώνουν στη μέση των δυνατών ανέμων, στις κορυφές βράχων, μέσα σε τσιμεντένιες σήραγγες, είτε το ένα μέσα από το άλλο, τα δέντρα ξέρουν πώς να επιβιώσουν σε μέρη που λίγοι ζωντανοί οργανισμοί μπορούν, πράγμα που εξηγεί γιατί ο πλανήτης φιλοξενεί περίπου 3 τρισεκατομμύρια ενήλικα δέντρα, που καλύπτουν περίπου το 30% της Γης. Θεωρώντας ότι τα φυτά παράγουν τη συντριπτική πλειοψηφία του οξυγόνου που αναπνέουμε, θα πρέπει όλοι να θεωρούμαστε πολύ τυχεροί που τα δέντρα είναι τόσο ανθεκτικά. Δεν θα ήμασταν καν εδώ αν δεν υπήρχαν αυτά.


http://www.tilestwra.com/50-dentra-pou-arnithikan-na-pethanoun-ke-nikisan-ton-anthropo/