Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ!


Είναι αλήθειά πως ο θάνατος είναι ένα "φοβερό μυστήριο"
Χωρίζεται η ψυχή από το σώμα, που συνοδοιπόρησαν για κάποια χρόνια επάνω στη γη. 
Μπροστά στο θάνατο ενός δικού μας ανθρώπου μας συγκλονίζει βαθύτατα. 
Τα δάκρυα δικαιολογούνται, αλλά η απελπισία, ο πανικός, η απόγνωση, ο θυμός κ.α είναι ξένα για τον πιστό.
Η μνήμη του θανάτου - που προτείνουν οι θεοφόροι πατέρες - μας αποτρέπει από μεγάλες αμαρτίες και μας κρατά στο κατανυκτικό κλίμα της προσευχής. 

Όταν βλέπεις τον άνθρωπό σου στο κρεβάτι του πόνου και νοιώθεις βαθιά στη ψυχή σου πως πλησιάζει η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ώρα (της εξόδου), τότε μην τα χάνεις. 
Θυμήσου πως θα πρέπει ν' αφήσεις στα χέρια του Θεού ολόκληρη τη ζωή σου, αλλά και του αγαπημένου σου προσώπου. 

ΝΑ ΤΟΥ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

Αυτή η σκέψη, που προέρχεται από την πίστη,  θα σε ανακουφίσει. 
Η παρηγορία θα είναι ένα προσωπικό γεγονός αρκεί να αφεθείς στα χέρια Εκείνου.
Άμεσα να κινητοποιηθείς για την πνευματική του προετοιμασία (Ευχέλαιο, Εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, προσευχή). 
Μην αργήσεις. 
Μην καθυστερήσεις.
Μην σκεφθείς πως θα φοβίσεις τον ασθενή, όταν θα δει τον επίγειο άγγελο του Θεού, τον ΙΕΡΕΑ.
Αυτές οι σκέψεις είναι του πονηρού.
Θα δώσουμε λόγο στο Θεό αν διακονήσαμε ορθόδοξα τον άνθρωπό μας.

Κι όταν έλθει η ευλογημένη ώρα του θανάτου, τότε σκέψου πως ο άνθρωπός σου θα εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού. 
Μην σκέπτεσαι τον τάφο.
Ανύψωσε το πνεύμα σου προς τα άνω.
Μην σκέπτεσαι ρηχά και κοσμικά, αλλά καθαρά ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ.

Θα συναντήσει τον Πλάστη και Δημιουργό του!.

Η παρηγοριά, η ειρήνη της ψυχής, η χαρά και η ελπίδα της Σωτηρίας θα πλημμυρίσουν τη ψυχή σου.
Όλα αυτά τα  πνευματικά δώρα τα προσφέρει ο Θεός σ'εκείνους που προχωρούν στη ζωή με πίστη και αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα της ζωής με το νου και τα μάτια του Χριστού.

Δεν θα νιώσεις την ανάγκη να πενθήσεις!
Δεν υπάρχει λόγος να εισέλθεις στην απόγνωση.
Δεν θα έχεις την ανάγκη να σου λένε: "συλλυπητήρια"
Θα προτιμάς να σου λένε::"συγχαρητήρια", διότι ο άνθρωπός σου πραγματοποίησε μεν την ΕΞΟΔΟ του από τα πρόσκαιρα, αλλά θα βιώσει σε λίγο την ΕΙΣΟΔΟ του στη Βασιλεία του Θεού. 

Τι άλλο να θέλει ο πιστός από τη ΣΩΤΗΡΙΑ!!!
Τι άλλο να επιδιώκει ο άνθρωπος από την είσοδό του στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!!

Αυτά τα λόγια, τα αφιερώνουμε στον πολύπαθο και αείμνηστο αδελφό μας ΓΕΩΡΓΙΟ, που έφυγε την 7η Αυγούστου 2017, για να συναντήσει τον γλυκύτατο Ιησού Χριστό, τη Σωτηρία μας.  
Εύχεστε υπέρ αναπαύσεως αυτού.
π. Υάκινθος



ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ", για τον Άγιο Λουκά

Ευρίσκεται στο τυπογραφείο ένα νέο βιβλίο του π. Θεοδώρου Μπατάκα, Προέδρου του Δ.Σ. του Συλλόγου μας, με τίτλο: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΟΥΚΑΣ, ο άγιος των πονεμένων

Πρόκειται για μια νέα έκδοση του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ" που είναι αφιερωμένη: στον αείμνηστο Γεώργιο Μπατάκα (+ 07/08/2017), σ' όλους τους πονεμένους αδελφούς μας και σ' εκείνους που τους διακονούν αγόγγυστα. 

Στο βιβλίο αυτό (μικρού μεγέθους) φιλοξενείται: ο βίος του Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, Προστάτη των εθελοντών του Συλλόγου μας, δύο θαυμαστά γεγονότα - που άκουσε από αυτόπτες μάρτυρες και βίωσε ο συγγραφέας - και δύο σπουδαίες ευχές (υπέρ των διακονούντων στον "Εσταυρωμένο" και υπέρ των ασθενών), με την ερμηνευτική τους απόδοση, από τον Γιάννη Πατρίκο, φιλόλογο. 

Η έκδοση θα είναι έτοιμη αρχές του Φθινοπώρου.

Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ


ΝΕΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ"

Την Παρασκευή 18 Αυγούστου, εκπρόσωπος του ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΒΕΛΕΣΤΙΝΟΥ παρέλαβε από το Κέντρο διαχείρισης Ανθρωπιστικής Βοήθειας (παράρτημα του «ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ») της Ι. Μ. Δημητριάδος – Θουκυδίδου 10 - μια ικανή ποσότητα παραϊατρικού υλικού. Σκοπός και αυτής  της πρωτοβουλίας του Συλλόγου είναι η ενίσχυση του έργου του Κ.Υ.Β. στο οποίο ανήκουν και τα Περιφερειακά Ιατρεία: Αερινού, Ριζομύλου, Στεφανοβικείου, Μεγάλου Μοναστηρίου, Καναλίων, Κεραμιδίου, Σέσκλου και Νέας Ιωνίας.  Το Δ.Σ. του «Ε» έχει κατ’ επάλειψη στηρίξει και τα νοσηλευτικά ιδρύματα της περιοχής μας (Νοσοκομείο Βόλου, Κέντρα Υγείας: Αλμυρού, Βελεστίνου, Ζαγοράς, Σκοπέλου κ.α.) εκφράζοντας ουσιαστικά το έμπρακτο και άμεσο ενδιαφέρον της Τοπικής μα ς Εκκλησίας.

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Πρώτος εορτασμός του Τοπικού μας Αγίου, Οσίου Δανιήλ, στη Ζαγορά

Ιδιαίτερο γεγονός στην ιστορία της Τοπικής μας Εκκλησίας συνιστά ο πρώτος εορτασμός του Οσίου Δανιήλ του εκ Ζαγοράς, ενός ξεχασμένου τοπικού μας Αγίου. Ο πρώτος επίσημος εορτασμός θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 19/8, στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ζαγοράς, όπου θα λειτουργήσει ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ιγνάτιος, πλαισιούμενος από τους Ιερείς της Αρχιερατικής Περιφέρειας Ζαγοράς.
Θ’ ακολουθήσουν τα αποκαλυπτήρια μνημείου προς τιμήν του εκ Ζαγοράς καταγομένου Οικουμενικού Πατριάρχου Καλλινίκου του Γ΄.

Συναξάρι Οσίου Δανιήλ
Ανάμεσα στις μορφές των Αγίων που κοσμούν το στέμμα της τοπικής μας Εκκλησίας λάμπει ως αστέρας πολύφωτος ένας άγνωστος και ξεχασμένος όσιος, ο Κολλυβάς Δανιήλ, που είχε καταγωγή από τη Ζαγορά του Πηλίου. Ο χαρακτηρισμός «Κολλυβάδες» εμφανίστηκε, αρκετά, ως χρεωστικό προσωνύμιο σε αγιορείτες μοναχούς που διαφωνούσαν για την τέλεση των μνημοσυνών την ημέρα της Κυριακής, που είναι αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας. Παράλληλα, όμως, υιοθέτησαν και την συχνή Θεία Κοινωνία, κάτι με το οποίο δεν συμφωνούσε μεγάλη μερίδα των μοναχών του Αγίου Όρους την εποχή εκείνη. Έτσι, μετά από πολλές πνευματικές μάχες, οι περισσότεροι από τους κολλυβάδες πατέρες εξορίστηκαν από το Άγιον Όρος και μετέβησαν στα νησιά του Αιγαίου πελάγους. Την ίδια τύχη είχε και ο Όσιος Δανιήλ, για τη ζωή του οποίου  στοιχεία  αντλούμε από τον βίο του μαθητή του Οσίου Αρσενίου του εν Πάρω. Όταν ο νεαρός Αθανάσιος, όπως ήταν το κοσμικό όνομα του Αγίου Αρσενίου,  έμεινε ορφανός από τους γονείς του σε ηλικία  18 ετών, το έτος 1809, τον έστειλαν, ίσως οι συγγενείς του, να σπουδάσει στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας. Την εποχή εκείνη σχολάρχης εκεί ήταν ο ιερομόναχος Γρηγόριος Σαράφης, ο οποίος κάλεσε ως πνευματικό των μαθητών τον πνευματοφόρο γέροντα Δανιήλ από τη Ζαγορά του Πηλίου, ο οποίος εθεωρείτο ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά αναστήματα της εποχής του.
Τότε ο μικρός Αθανάσιος συνδέθηκε με τον γέροντα Δανιήλ, ο οποίος γίνεται πνευματικός του οδηγός και διδάσκαλος. Όταν μετά από 7 χρόνια παραμονής στη σχολή, ο Όσιος Δανιήλ αποφασίζει να επιστρέψει στο Άγιον Όρος, παίρνει μαζί του και τον 15χρονο τότε Αθανάσιο και, αφού τον δοκίμασε αρκετά στην πνευματική ζωή, τον έκειρε  μοναχό δίνοντάς του το όνομα Αρσένιος. Στο διάστημα της παραμονής του στο Άγιον Όρος, βρισκόταν σε έξαρση η διαμάχη των κολλυβάδων με την αντίπαλη μερίδα των αντικολλυβάδων, που θεωρούσαν τις απόψεις των πρώτων ως επικίνδυνους νεωτερισμούς. Το Πατριαρχείο, που εξέτασε το θέμα, τάχτηκε  με την άποψη των δευτέρων και έτσι άρχισε ο διωγμός των πατέρων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Άγιο Όρος. Τότε ο Όσιος Δανιήλ με τον μαθητή του Αρσένιο, αρχικά, εγκαταλείποντας το Άγιον Όρος, εγκαταστάθηκαν στην Αττική στο Πεντελικό όρος των άμώμων, που ήταν γεμάτο από ασκητήρια και αγωνιστές μοναχούς. Εκεί στην αρχαία σκήτη του Αγίου Γεωργίου του Χωστού,  στο Γαργητό, που άλλοτε είχε ασκηθεί ο Άγιος Τιμόθεος, Επίσκοπος και κτήτορας της Ιεράς Μονής Πεντέλης,  οι όσιοι βρήκαν καταφύγιο και άρχισαν μαζί τους ασκητικούς αγώνες τους. Ο γέροντας Δανιήλ, όμως, με το προορατικό του χάρισμα προείδε την καταστροφή της μονής της Παναγίας απέ τους Τούρκους και γι’ αυτό, με τον μοναχό Αρσένιο, αποφάσισαν να καταφύγουν στις Κυκλάδες.
Πρώτος τους σταθμός ήταν η νήσος Πάρος και η μονή της Λογοβάρδας. Επίσης, ταξίδεψαν στην Σύκινο και στη Φολέγανδρο. Εκεί ο μοναχός Αρσένιος, μετά από παράκληση του γέροντά του, χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Θήρας και συγχρόνως διορίστηκε ελληνοδιδάσκαλος, διδάσκοντας, επί χρόνια, τα παιδιά της νήσου, την αγάπη για τον Χριστό και την Εκκλησία. Ο Όσιος Δανιήλ, το έτος 1840, που προείδε τον θάνατό του, έδωσε σαφείς οδηγίες στον υποτακτικό του να κάνει ανακομιδή των λειψάνων του μετά από μία διετία και αφού έδωσε την ευλογία του σε όλους τους παρισταμένους εκοιμήθη οσιακά για να συναριθμηθεί στη χορεία των παλαιών Οσίων, στην εκκλησία των πρωτοτόκων. Ο Αρσένιος, μετά από 2 χρόνια, κάνοντας υπακοή στον γέροντά του, έκανε ανακομιδή των λειψάνων  του και επέστρεψε στην ΠΔ.ρο. Εκεί, στη Μονή Μεταμορφώσεως του δάσους, φυλάσσεται μέχρι σήμερα πολύτιμος θησαυρός  η Τίμια Κάρα του οσίου Δανιήλ και τιμάται η μνήμη του την 31η Ιανουαρίου, αλλά και το Σάββατο της Διακαινησίμου,  σε κοινή σύναξη με όλους τους κολλυβάδες πατέρες.

I. M. Δ.

ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ

Μέσα στην ευτυχία μας, στην καθημερινότητά μας ξεχνούμε τον . Όταν όλα μας πάνε καλά ξεχνούμε τις ευεργεσίες Του. Ακόμα και αυτήν την ευτυχία που έχουμε, ξεχνούμε ότι σ’Αυτόν την οφείλουμε. Τον θυμόμαστε ίσως σε κάποιες δύσκολες στιγμές. Τότε ίσως γονατίσουμε.

Πολλές φορές όμως γονατίζουμε και πάλι για να Τον κατηγορήσουμε.
Τον κατηγορούμε ότι μας ξέχασε, ότι δεν ενδιαφέρεται για μας.
Τον θυμόμαστε για να Τον κατακρίνουμε.
Τί φοβερό!
Και αφού Τον κατηγορήσουμε συνεχίζουμε την προσευχή μας, όχι για Τον γνωρίσουμε, όχι για να συναναστραφούμε μαζί Του, όχι για να καταλάβουμε, όχι για να φωτιστούμε, αλλά μόνο για να πάρουμε αυτό το «κάτι» απ’ Αυτόν.
Αυτό το «κάτι» που θεωρούμε ότι μας είναι απαραίτητο.
Αυτό το «κάτι» για το οποίο Τον κατηγορούμε ότι μας το στέρησε!
Τον αναζητούμε μόνο για να Τον χρησιμοποιήσουμε.
Τον θυμόμαστε δυστυχώς μόνο για να μας εκπληρώσει τα αιτήματά μας, για να Τον ελέγξουμε για την αδικία που υποστήκαμε από Αυτό, τον Απαθή και Πανάγαθο Θεό μας.
Και μετά, πάλι Τον ξεχνούμε.
Τον αφήνουμε στο πέλαγος της λήθης μας.
Παίρνουμε αυτό το «κάτι», λέμε ένα στεγνό «ευχαριστώ» και Τον παρατάμε· ή δεν το παίρνουμε και τότε Τον αναθεματίζουμε και Τον ξεγράφουμε μιας και καλή από την ζωή μας.
Δεν αντιλαμβανόμαστε τι κάνουμε.
Δεν καταλαβαίνουμε το λάθος μας.
Δεν συνειδητοποιούμε με Ποιον έχουμε να κάνουμε.
Κι όμως Εκείνος περιμένει.
Περιμένει να συνέλθουμε.
Περιμένει λοιπόν ο Θεός να δει τουλάχιστον μία πρόθεση από μέρους μας.
Λίγο φιλότιμο…
Στέκει ατάραχος και προσμένει.
Μας προσμένει, όχι γιατί μας έχει ανάγκη, αλλά γιατί μας αγαπά.
Είναι αυτό που λέγει ο γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης: «Όταν κάποιος με παρατηρεί με πολλή αγάπη αλλά εγώ κοιτάζω αλλού και δεν έχω καμία κοινωνία μαζί του, αυτός δεν μπορεί να με κάνει μέτοχο της αγάπης του.
Μπορεί μόνο να περιμένει με το χέρι υψωμένο, ώστε, μόλις του ρίξω το βλέμμα μου, αμέσως εκείνος να με προσκαλέσει και να έχω κοινωνία μαζί του.
Αλλά πόσες φορές μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να το υπομείνουμε αυτό;
Το Πνεύμα το Άγιο όμως το κάνει· παραμένει σε αυτή την θέση ίσως και σε όλη την ζωή μας, περιμένοντας κάποτε να ελκύσει τα όμματα της καρδιάς μας».

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Η ΠΑΝΑΓΙΑ: Ο ΠΙΟ ΘΑΥΜΑΣΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

π. Δημητρίου Μπόκου
Ἡ Παναγία εἶναι ὁ πιὸ θαυμαστὸς ἄνθρωπος. Μᾶλλον τὸ πιὸ θαυμαστὸ δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ ὡραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη καὶ ἱερότερη γυναίκα τοῦ κόσμου (π. Μωυσῆς Ἁγιορείτης). Πόσο μεγάλο εἶναι τὸ πνευματικό της ἀνάστημα; 
«Χαίροις μετὰ Θεὸν ἡ Θεός, τὰ δευτερεῖα τῆς Τριάδος ἡ ἔχουσα», ψάλλουμε. Δηλαδή; Μετὰ τὸν Θεὸ ἔρχεται σὲ ἁγιότητα ἡ Παναγία. Εἶναι «ἡ ὄντως ἁγνὴ μετὰ Θεὸν ὑπὲρ ἅπαντας». Ἡ Ἁγία Τριάδα -Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα- ἔχει τὰ πρωτεῖα σὲ ὅλα. Τὰ δευτερεῖα ὅμως τὰ ἔχει ἡ Παναγία. Ἀρχικὰ εἶχαν οἱ ἄγγελοι τὴ θέση αὐτή. Μὰ ἡ Παναγία τοὺς ξεπέρασε. Αὐτὴ τώρα δέχεται ἄμεσα ὅλες τὶς δωρεὲς ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς μεταβιβάζει στὰ ὑπόλοιπα δημιουργήματα, ἀγγέλους καὶ ἀνθρώπους. Εἶναι ὁ ὑπέρτατος σκοπὸς τῆς «δημιουργίας ἁπάσης, δι’ ἣν ὁ κόσμος ἐγένετο». Γι’ αὐτὴν δημιουργήθηκε ὁ ὑπόλοιπος κόσμος. Καὶ μὲ τὴ γέννησή της «ἡ αἰώνιος τοῦ Κτίστου βουλὴ πεπλήρωται». Μὲ τὴ γέννησή της πραγματοποιήθηκε τὸ προαιώνιο σχέδιο τοῦ Δημιουργοῦ (Ἅγ. Ἀνδρέας ὁ Κρήτης, Θεοτοκάριον).
Πῶς ὅμως κατάφερε νὰ κατακτήσει μιὰ τέτοια θέση μοναδικὴ ἡ Παναγία; Μήπως δημιουργήθηκε διαφορετικὴ ἀπὸ ἐμᾶς; Μήπως ὁ Θεὸς ἐνεργώντας μεροληπτικὰ τῆς ἔδωσε ἐπιπλέον χαρίσματα ἢ κάποια φύση ἀνώτερη ἀπὸ τὰ ἄλλα δημιουργήματα;
Ὄχι! Τουναντίον, ἦταν ὅπως ὅλοι μας. «Ἐκ γῆς ἔχει τὴν γένεσιν». Εἶναι «θυγάτηρ τοῦ πάλαι Ἀδάμ», ἀπόγονος καὶ αὐτὴ τῶν ἐκπεσόντων πρωτοπλάστων προπατόρων μας, βεβαρημένη ὅπως ὅλοι μὲ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, «φθαρτὸν ἐκ τοῦ Ἀδὰμ σῶμα κληρονομήσασα». Γεννήθηκε σὰν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὴ φυσικὴ συζυγικὴ συνάφεια τῶν ἁγίων γονέων της, ἀπὸ τὸ «πανάμωμον» σπέρμα τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ ἀπὸ τὴ μήτρα τῆς Ἄννας. Δὲν γεννήθηκε ἔξω ἀπὸ τοὺς ὅρους τῆς ἀνθρώπινης φύσης, «ἀλλὰ καθὼς πάντες ἐκ σπέρματος ἀνδρὸς καὶ μήτρας γυναικὸς» (Ἅγ. Ἐπιφάνιος). Δὲν ἔχουμε «ἄσπιλο σύλληψη» τῆς Παναγίας, δηλαδὴ γέννησή της χωρὶς τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, ὅπως διατείνεται ἡ Μαριολογία, ἡ ἐσφαλμένη περὶ τῆς Θεοτόκου δυτικὴ διδασκαλία.
Ἡ καθαρότητά της εἶναι καρπὸς τῆς δικῆς της θέλησης, τοῦ δικοῦ της ἀγώνα. Ἂν καὶ κληρονόμησε τὴ φθαρτὴ ἀδαμιαία φύση καὶ συνεπῶς καὶ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, ἐν τούτοις κρατήθηκε ἔξω ἀπὸ προσωπικὲς ἁμαρτίες. Ἐδῶ εἶναι τὸ ἀνυπέρβλητο μεγαλεῖο της. Ἔγινε «ὄντως ἁγία καὶ Παναγία», «ἀγγελικῶν ὑπερτέρα δυνάμεων». Ἀνέβηκε πάνω ἀπὸ τὰ Χερουβὶμ καὶ ὑψώθηκε πάνω ἀπὸ τὰ Σεραφὶμ» (Ἅγ. Ἰω. Δαμασκηνός). Ἡ κάθαρσή της ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα ἔλαβε χώρα μὲ τὴν ἐπιφοίτηση τῆς ἁγιαστικῆς δύναμης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Λουκ. 1, 35) μόλις κατὰ τὴ στιγμὴ (τοῦ Εὐαγγελισμοῦ) ποὺ ἔδωσε τὴ συγκατάθεσή της καὶ συνέλαβε μέσα της τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι νωρίτερα. «Ἡ τοῦ Πνεύματος ἁγιαστικὴ δύναμις ἐπιφοιτήσασα ἐκάθηρέ τε καὶ ἡγίασε καὶ οἱονεὶ προήρδευσε». Ἡ ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν Παναγία εἶναι τὸ ἀντίστοιχο μὲ τὸ μυστήριο τοῦ δικοῦ μας βαπτίσματος.
Ἐπειδὴ ὅμως διὰ τοῦ Ἀδὰμ «ἡ ἁμαρτία εἰσῆλθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος», ἡ Παναγία, ὡς ἀπόγονος τοῦ Ἀδὰμ καὶ κληρονόμος τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, πέρασε καὶ αὐτὴ μέσα ἀπὸ τὴ διαδικασία τοῦ θανάτου, ὅπως ὅλοι οἱ «ἐν τῷ Ἀδὰμ ἀποθνήσκοντες». Δὲν μετατέθηκε κατευθείαν ζωντανή, χωρὶς θάνατο, στὸν οὐρανό, κατὰ τὴ σφαλερὴ πάλι ἄποψη τῆς δυτικῆς Μαριολογίας. Γεύθηκε καὶ αὐτή, ὅπως κάθε ἄνθρωπος, τὸν θάνατο. Ἡ ψυχή της χωρίστηκε πραγματικὰ ἀπὸ τὸ σῶμα της. Τὴν ὥρα τῆς ἱερᾶς της Κοιμήσεως, ὁ ἴδιος ὁ Υἱός ἔρχεται «πρὸς τὴν οἰκείαν λοχεύτριαν», τὴν παναγία μητέρα του, καὶ «δεσποτικαῖς παλάμαις… τὴν ἱερὰν ψυχὴν ὑποδέχεται» καὶ μὲ τὴν τιμητικὴ συνοδεία τῶν ἀγγέλων ὅλων καὶ τῶν ἁγίων τὴν ἀνεβάζει, ὄχι ἁπλῶς στὸν οὐρανό, ἀλλὰ «ἕως αὐτοῦ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου» του, στὰ ἐπουράνια «Ἅγια τῶν Ἁγίων» (Ἀθανάσιος Γιέφτιτς).
Καὶ πάλι ὁ Υἱὸς της συνενώνει οὐρανὸ καὶ γῆ, συναθροίζει τοὺς πάντες «τοῦ κηδεῦσαι ἐνδόξως τὸ σῶμα τὸ ἄχραντον» τῆς Θεοτόκου. «Θεαρχίῳ νεύματι», μὲ τὸ θεϊκό του πρόσταγμα, ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης «οἱ θεοφόροι ἀπόστολοι ὑπὸ νεφῶν μεταρσίως αἰρόμενοι», «πάντοθεν, θείᾳ δυνάμει περαιωθέντες, τὴν Σιὼν κατελάμβανον». Καὶ οἱ ὑπέρτατες «τῶν οὐρανῶν δυνάμεις σὺν τῷ οἰκείῳ Δεσπότῃ παραγενόμεναι», ἀλλὰ καὶ ὅλος ὁ ἅγιος λαὸς ἐν Ἱερουσαλήμ, «καταλαβόντες τὸ πανάχραντον καὶ ζωαρχικὸν σκῆνος» τῆς θεόπαιδος Μαριάμ, ὑπὸ τὸ κράτος ἀσυνήθους δέους, προπέμπουν σὲ θεοπρεπῆ ταφὴ «τὸ θεοδόχον καὶ ἀκραιφνέστατον σῶμα» της. Στὸ πάνσεπτο σκήνωμά της «προσπίπτουσι βασιλεῖς σὺν Ἀρχαγγέλοις καὶ Ἀγγέλοις…, Ἐξουσίαι, Θρόνοι, Ἀρχαί, Κυριότητες, Δυνάμεις καὶ Χερουβίμ καὶ τὰ φρικτὰ Σεραφίμ».
Ἡ Παναγία λοιπόν, ὅπως ὅλοι οἱ θνητοί, «τῇ νομίμῳ ταφῇ παραδίδοται». Τὸ πανάγιο, ἀλλὰ φθαρτὸ ἀκόμη σῶμα της κατατέθηκε στὸν τάφο. Ἐκεῖ ὅμως δὲν τὸ ἄγγιξε ἡ φθορὰ τοῦ θανάτου. Δὲν μπῆκε στὴ διαδικασία τῆς ἀποσύνθεσης. Συνέβη σ’ αὐτὴν «νέκρωσις ἄφθορος». Ἡ μητέρα τῆς Ζωῆς δὲν μποροῦσε νὰ μένει κάτω ἀπὸ τὴν κυριαρχία τοῦ θανάτου. Ἀπὸ τὸ μνῆμα τὸ σῶμα της «τριταῖον καὶ ἄφθαρτον πρὸς οὐρανίους δόμους μετεωρίζεται» (Ἅγ. Ἰω. Δαμασκηνός). Στὶς τρεῖς ἡμέρες ἀπὸ τὴν Κοίμησή της ὁ Υἱὸς καὶ Θεός της τὴν ἀνέστησε. Τῆς ἔδωσε ἀμέσως τὸ ἄφθαρτο, ἔνδοξο καὶ αἰώνιο σῶμα ποὺ θὰ τῆς ἔδινε κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία του. Καὶ τὴν ἀνέβασε ὁλοζώντανη καὶ ὁλοφώτεινη στὸν οὐρανό, κάνοντάς την χαρὰ καὶ βασίλισσα ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων καὶ μητέρα τοῦ κόσμου.
Ἔτσι λοιπόν, ἂν καί, μιμούμενη τὸν Υἱό της, ὑποκύπτει στοὺς νόμους τῆς φύσης, ταυτόχρονα νικάει τὴ φύση. Ἂν καὶ ἀποθνήσκει, ὅμως «σὺν τῷ Υἱῷ ἐγείρεται διαιωνίζουσα». Δὲν ἔχουμε μόνο Κοίμηση, ἀλλὰ καὶ ΜετάστασηΚαὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι γιὰ μᾶς ὅ,τι καλύτερο θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς συμβεῖ. Διότι δὲν θὰ ξεχάσει ποτὲ τοὺς οἰκείους της, ἐμᾶς, ἡ Παναγία. «Συγγενοῦς οἰκειότητος μὴ ἐπιλάθῃ, Δέσποινα»!
Ἂς χαροῦμε λοιπὸν ἀπέραντα ὅλοι γιὰ τὴ Μητέρα μας!
(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 397, Αὔγ. 2016, ἐπηυξημένο)


Πώς έγινε η Κοίμηση και η Μετάσταση της Θεοτόκου;

Πολλές είναι οι γιορτές της Παναγίας μέσα στον χρόνο. Όλες ονομάζονται Θεομητορικές. Όμως η πιο λαμπρή από όλες είναι το λεγόμενο «Πάσχα του καλοκαιριού», αφού έρχεται μετά από νηστεία 15 ημερών. Η 15η Αυγούστου είναι η ημέρα που γιορτάζεται η Κοίμηση της Θεοτόκου.

Όπως αναφέρει η χριστιανική παράδοση, η ψυχή της, «επτά φορές λαμπρότερη από τον ήλιο», εντυπωσίασε τους Αποστόλους καθώς εξήλθε από το σώμα της. Γιατί όλοι ήταν παρόντες στον θάνατό της, αφού μεταφέρθηκαν δίπλα της με θαυμαστό τρόπο από τα πέρατα της Γης. Ο δε τάφος της, μετά από 3 ημέρες, βρέθηκε άδειος, γι΄ αυτό και μιλάμε για Μετάσταση της Παναγίας.
Δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία που να επιβεβαιώνουν ότι η ημερομηνία Κοίμησης της Παναγίας ήταν η 15η Αυγούστου. Πάντως, η συγκεκριμένη ημερομηνία καθιερώθηκε από τον 5ο μ.Χ αιώνα μάλλον με το σκεπτικό να βρίσκεται κοντά, όμως να έπεται του εορτασμού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (6/8) και πιθανόν για να είναι κοινή η νηστεία για τις δύο γιορτές.
Μητέρων αγλάισμα
Μητέρων αγλάισμα (κόσμημα, περηφάνεια, τιμή) την αποκαλεί ο Άγιος Νεκτάριος. Η Παναγία είναι σύμβολο μητρικής αγάπης και ελπίδα προστασίας. Η ζωή της και η προσωπικότητά της εγκωμιάστηκαν ως ένδειξη σεβασμού και αγάπης προς το πρόσωπό της. Πληροφορίες σχετικά με τον θάνατο της Παναγίας δεν θα βρούμε στα Ευαγγέλια, όμως τα εορτολογικά εγκώμια που γράφτηκαν για εκείνη από εκκλησιαστικούς συγγραφείς του 5ου μ.Χ αιώνα και μετά μαρτυρούν ξεχωριστά γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκείνες τις ημέρες, σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιο Φίλια.
Άγγελος Κυρίου την ενημέρωσε
Κατά τον Ιωάννη Θεσσαλονίκης (7ος αιώνας), ο Θεός έστειλε τους αγγέλους του (ή τον Αρχάγγγελο Γαβριήλ κατ΄ άλλους) να ενημερώσουν την Παναγία για την επερχόμενη κοίμησή της μέσα στις επόμενες τρεις ημέρες. Της έδωσε μάλιστα και ένα «βραβείο» (άγνωστο τι ακριβώς ήταν), το οποίο, όπως της εξήγησε, το έστειλε ο Θεός για να το παραδώσει η ίδια στους Αποστόλους, ώστε κρατώντας το να την υμνήσουν. Της υποσχέθηκε επίσης ότι θα της στείλει όλους τους Αποστόλους για να την κηδεύσουν και «να θεωρήσουν τη δόξα της». Την προέτρεψε λοιπόν να πάρει το βραβείο, «γιατί με αυτό θα θεραπευτούν πολλοί» και να πάει στο Όρος των Ελαιών. Κατά την είσοδό της στο Όρος των Ελαιών τα δέντρα και τα φυτά υποκλίθηκαν σαν να την προσκυνούσαν. Η ταπεινή Παναγία διερωτήθηκε τότε μήπως ήταν αοράτως παρών ο Ιησούς, γιατί μάλλον προς Εκείνον απευθυνόταν ο σεβασμός της φύσης. Ο άγγελος όμως τη βεβαίωσε ότι τα σημεία αυτά προέρχονται από τον Θεό. Την πληροφόρησε ακόμα ότι κατά την ώρα της κοίμησής της θα παρίσταται ο ίδιος ο Ιησούς για να συνοδεύσει την ψυχή της, πλαισιωμένος από στρατιές αγγέλων. Αμέσως μετά χάθηκε ως φως στον ουρανό και η Παναγία επέστρεψε στο σπίτι της που «εσείετο» από το βραβείο που κρατούσε, το οποίο τοποθέτησε σε σινδόνη στο δωμάτιό της. Κατόπιν απηύθυνε θερμή προσευχή προς τον Ιησού για να την προστατεύσει, ώστε να αποφύγει τους σκοτεινούς αγγέλους του διαβόλου, στην περίπτωση που θα έρχονταν εναντίον της ψυχής της τη στιγμή του θανάτου της. (Η αιτία του φόβου της αποδίδεται στην ταπεινοφροσύνη της, η οποία δεν της επέτρεπε να θεωρεί δεδομένη την παραλαβή της ψυχής της από τον ίδιο τον Ιησού).
Δύο νύχτες προσευχής
Η Παναγία έστειλε στη συνέχεια να ειδοποιήσουν συγγενείς και γνωστούς για την επικείμενη κοίμησή της ζητώντας τους να παραμείνουν κοντά της για δύο νύχτες προσευχής. Στις δύο αυτές νύχτες θα τους μιλούσε για τη σωτηρία της ψυχής, ώστε όλοι να διηγούνται το μεγαλείο του Θεού χωρίς να θρηνούν. Εν τω μεταξύ στα Ιεροσόλυμα κατέφθασαν «άνωθεν ροπής» (αρπαγμένοι από ένα σύννεφο) οι Απόστολοι, από διαφορετικά μέρη της υφηλίου ο καθένας. Η είσοδός τους στο σπίτι της Παναγίας ήταν εντυπωσιακή, μέσα από μια μεγάλη βροντή. Πρώτος μπήκε ο Πέτρος και δεύτερος ο Παύλος. Ο Απόστολος Ιωάννης (ορισμένος από τον Ιησού ως προστάτης της Παναγίας) είχε ήδη φθάσει, ξεχωριστά από τους υπόλοιπους. Η Παναγία του είχε αναθέσει να φροντίσει τα της ταφής της φοβούμενη μήπως οι Εβραίοι αρχιερείς θελήσουν να πάρουν το σώμα της. Του είχε επίσης παραδώσει το «βραβείο».
Ο Ιησούς παρέλαβε την ψυχή της
Καθώς ξημέρωσε η τρίτη ημέρα, η Θεοτόκος δοξολόγησε τον Θεό και κατακλίθηκε έχοντας τους Αποστόλους γύρω από το κρεβάτι της. Κάποια στιγμή ακούστηκε «βροντή μεγάλη από τον ουρανό» και όλοι αισθάνθηκαν μια ευωδία να πλημμυρίζει τον χώρο. Ο Ιησούς, συνοδευόμενος από πλήθος αγγέλων (που παρέμεναν έξω από τον οίκο της Παναγίας υμνώντας), μπήκε στο δωμάτιο της μητέρας του και την ασπάσθηκε, όπως και τους Αποστόλους. Παρέλαβε την ψυχή της, η οποία, όπως παρατήρησαν οι Απόστολοι, ήταν «επτά φορές λευκότερη από τον ήλιο». Ο Ιησούς απαντώντας σε απορία του Πέτρου εξήγησε ότι οι ψυχές των ανθρώπων έρχονται στον κόσμο λευκές, αλλά στη συνέχεια αλλοιώνονται.
Η ταφή και η Μετάσταση
Το σώμα της Θεοτόκου ενταφιάστηκε σε σημείο που είχε ήδη ετοιμαστεί. Καθ΄ οδόν προς την τοποθεσία του τάφου δημιουργήθηκε θόρυβος στην πόλη των Ιεροσολύμων. Οι Εβραίοι αρχιερείς ανησυχώντας για τις εξελίξεις αποφάσισαν να σκοτώσουν τους Αποστόλους και να κάψουν το σώμα της Παναγίας. Οι άγγελοι όμως πάταξαν όποιον κινήθηκε εναντίον της εξόδιας πομπής, πλην ενός, ο οποίος άρπαξε με τα χέρια του την νεκρική κλίνη με σκοπό να τη βεβηλώσει. Τα χέρια του όμως αποκόπηκαν και έμειναν επάνω στην κλίνη. Εκείνος μετανόησε και ζήτησε από την Παναγία να τον σώσει. Τότε, ως εκ θαύματος, τα χέρια του ξανακόλλησαν στο σώμα του. Οι Απόστολοι εναπόθεσαν τελικά το σώμα στον τάφο και το φύλαξαν για τρεις ημέρες. Όταν άνοιξαν το μνήμα, το σώμα της Παναγίας δεν ήταν πια εκεί, γιατί «είχε μετατεθεί από τον Κύριον της δόξης» (Μετάσταση της Παναγίας).
http://www.vimaorthodoxias.gr/i-panagia/dekapentavgoustos-pos-egine-i-koimisi-kai-i-metastasi-tis-theotokou/

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ ΝΙΚΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

Τα δέντρα υπάρχουν εδώ και περίπου 370 εκατομμύρια χρόνια και όπως μπορείτε να δείτε σε αυτές τις απίστευτες εικόνες, υπάρχει ένας καλός λόγος για τον οποίο έχουν επιβιώσει για τόσο πολύ καιρό. Είτε μεγαλώνουν στη μέση των δυνατών ανέμων, στις κορυφές βράχων, μέσα σε τσιμεντένιες σήραγγες, είτε το ένα μέσα από το άλλο, τα δέντρα ξέρουν πώς να επιβιώσουν σε μέρη που λίγοι ζωντανοί οργανισμοί μπορούν, πράγμα που εξηγεί γιατί ο πλανήτης φιλοξενεί περίπου 3 τρισεκατομμύρια ενήλικα δέντρα, που καλύπτουν περίπου το 30% της Γης. Θεωρώντας ότι τα φυτά παράγουν τη συντριπτική πλειοψηφία του οξυγόνου που αναπνέουμε, θα πρέπει όλοι να θεωρούμαστε πολύ τυχεροί που τα δέντρα είναι τόσο ανθεκτικά. Δεν θα ήμασταν καν εδώ αν δεν υπήρχαν αυτά.


http://www.tilestwra.com/50-dentra-pou-arnithikan-na-pethanoun-ke-nikisan-ton-anthropo/

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

"ΣΑΝ ΤΟ ΠΟΥΛΑΚΙ ΠΕΤΑΞΕΣ..."


Σαν το πουλάκι πέταξες και τρέχεις προς πορεία, 

εκεί που ξέρεις η οδός θα είναι μακαρία!

Ήσουν αθωος,ξέγνοιαστος, γεμάτος καλοσύνη, 

κι απέναντι στον πλάστη σου, όλος ευγνωμοσύνη!

Μικρού παιδιού είχες καρδιά,γι αυτό και δεν μισουσες,

ποτέ σου δεν κατεκρινες και δεν κακολογουσες!

Ανεμπόδιστα γοργά τραβάς στην άνω βασιλεια, 

εκεί που θα είναι Γιωργάκη μου η μνήμη σου αιώνια!
Β.Κ.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης : Όταν Ο Χριστός Ζει Μέσα Σου, Μη Φοβού Τίποτε

Όταν ο Χριστός ζη μέσα σου, μη φοβού τίποτε. 
Δια να ζη μέσα σου ο Χριστός χρειάζεται ταπείνωσις πολλή.
Πίπτε νοερώς εις τους αχράντους Του πόδας και κλαίε: Ιησού μου, Συ μου μένεις πλέον εις αυτήν την ταπεινήν ζωήν μου, ως φως και ζωή, δείξόν μου το πνευματικόν Σου κάλλος, όπως εμπλησθώ Θείου έρωτος και δράμω κατόπιν του μύρου Σου και κράξω… «εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω Σου, εμού δε αντελάβετο η δεξιά σου» (Ψαλμ. 62,9 ).
Ω Ιησού μου, πότε ήξω και οφθήσομαι τω προσώπω Σου; 
Πότε, ω φως της ψυχής μου, θα Σε ίδω και θα εμπλησθώ και θα είπω:
Ω βάθος πλούτου, και σοφίας, και γνώσεως Θεού!
Ναι, παιδί μου, ταπείνωσιν υπέρ παν άλλο αγάπησον και τότε τον ταπεινόν τη καρδία Ιησούν θα κτήσης αναφαίρετον κτήμα εν τη ψυχή σου. Ιησούν ανάπνεε, Ιησούν έκπνεε, και τότε γνώσει τι εστιν Ιησούς! Που τότε γηϊνη αγάπη!
Είναι δυνατόν εις δάσος κατάξηρον να εμπέση εμπρησμός και να ζήση;
Ούτω και φρύγανα ανθρωπίνων λογισμών, όταν εμπέση η αγάπη του Ιησού.
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης
http://www.orthodoxia.online/

"Ο κόσμος θα αποκτήσει μια ολόκληρη γενιά ηλιθίων..."

Φοβάμαι τη μέρα που η τεχνολογία θα ξεπεράσει την ανθρώπινη επαφή... 

Ο κόσμος θα αποκτήσει μια ολόκληρη γενιά ηλιθίων...
Αϊνστάιν



http://simplylife.gr/
Πηγή: aetos-apokalypsis.com

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΓΙΩΡΓΑΚΗ

Γεώργιος Β. Μπατάκας ή από την πλατεία στον Παράδεισο

Έπαιζε στην πλατεία με τα παιδιά, με την σοβαρότητα των παιδιών που δεν σηκώνουν κουβέντα για το παιχνίδι τους και με την έγνοια των αγγέλων να προστατεύσουν τα παιδιά όταν η μπάλα ξεφεύγει κι' αυτά τρέχουν ξοπίσω της απομακρυνόμενα από το βλέμμα των γονιών.
Ένα παιδί κι'ένας άγγελος ήταν κι'εμείς χαμογελούσαμε όταν περνώντας βιαστικοί τον αντικρίζαμε να τρέχει πίσω από το τόπι, από τα παιδιά και από την ζωή....

Ο Γιώργος δεν ήταν ακριβώς άρρωστος αλλά ήταν "κάπως", δηλαδή είχε λίγο περισσότερη αθωότητα του "κανονικού" και λίγο πιο πλατύ χαμόγελο του συνήθους. Όμως για μας ήταν ένας ευπατρίδης της καλοσύνης, ένα παιδί που για κάποιον λόγο δεν του ήταν προορισμένο να γεράσει και ένας χριστιανός τόσο καλός ώστε μάλλον να στέκεται πλησίστιος σε αυτούς των κατακομβών, με το δικό του μαρτύριο ετούτος και με ιδιόκτητη κατακόμβη νοός όπου γλυκά μπερδεύονταν σκοτάδια, ξημερώματα, φαντάσματα και άνθη Παραδείσου.
Κάποτε ο Γιώργος έφυγε από την πλατεία.
Χθες τον προπέμψαμε στον Παράδεισο από όπου η κυρα Σταματία, η μητέρα του, του χαμογελούσε χρόνια τώρα. 
Η πλατεία άδειασε, η Εδέμ γέμισε (με έναν ακόμη "φτωχούλη του Θεού").
Ήρεμα όλα και γλυκασμένα στο ξόδι του, όπως οι καραμέλες που μοίραζε στους μικρούς του φίλους. Ο Γιωργάκης, όπως τον φωνάζαμε, ευχαριστημένος με το λευκό του πουκάμισο και τα λευκά άνθη, έμοιαζε ευτυχής σαν να είχε ρίξει την τελευταία του μπαλιά στην πλατεία και μετά  άνοιξε την μικρή πορτούλα της Παράδεισος και εισήλθε εις την χαράν του Κυρίου του -δικαιωματικά- αφού τα τάλαντα που του έδωσε ο Αφέντης Χριστός τα έκανε όλα αγάπη και πίστη, όπως βλέπαμε (και έβλεπαν και οι άγγελοι) τόσα χρόνια στην πλατεία αλλά και στις ακολουθίες της διπλανής εκκλησίας.....
Δούλε αγαθέ όταν ακούσεις το "εύ", το συνθηματικό για την αιώνια ανάπαυση, θυμήσου να Του πεις και για μας που σε κοιτάζαμε να προετοιμάζεσαι και είχαμε την αίσθηση πως βλέπαμε έναν άγγελο δραπέτη να παίζει ποδόσφαιρο με τα παιδιά, μια και ποταμός δεν υπήρχε εκεί κοντά για να τα περάσει απέναντι όπως γίνεται στα εικονάκια του κατηχητικού.......

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΑΤΑΚΑΣ


Εκοιμήθη σήμερα το πρωί ο 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΑΣ. ΜΠΑΤΑΚΑΣ
αδελφός του π. Θεοδώρου Βασ. Μπατάκα. 

Η νεκρώσιμος  ακολουθία θα τελεστεί 
στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Βόλου 
αύριο Τρίτη 8 Αυγούστου και ώρα 10:00 π.μ.

Ευχηθείτε παρακαλούμε για την ανάπαυση της ψυχής του.

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Πώς να περάσεις τη νύχτα σου…

Το βράδυ, με το τέλος όλων των έργων της ημέρας, ευχαρίστησε τον Θεό για όλες τις ευεργεσίες πού έλαβες κατά τη διάρκεια της ημέρας, δηλαδή: επειδή παρέμεινες ζωντανός, κι ακόμη για τις πνευματικές και σωματικές σου δυνάμεις, για την υγεία σου, για την τροφή, το ποτό, για όλους τους ψυχοσωτήριους λογισμούς, για όλες τις άγιες επιθυμίες, για το γήινο και το ουράνιο φως, για τη βοήθεια και προστασία Του, δηλαδή για κάθε ευεργεσία Του.
Ύστερα απασχόλησε την καρδιά σου με τούς ακόλουθους πνευματικούς λογισμούς: «Να πού εγώ για μια ακόμη μέρα ήρθα πιο κοντά στο θάνατο. Τι θα συμβεί, αν θελήσει ο Κύριος να με βάλει αυτή τη νύχτα μπροστά στο Δίκαιο Κριτήριο Του; Θα αντέξω; Το πρωί έβαλα σκοπό να περάσω όλη την ημέρα με αγιότητα. Πώς την πέρασα; Μήπως παρόργισα τον Κύριο με κάτι;
Μετά απ’ αυτές τις ερωτήσεις:
α) Προσευχήσου μέσα στην καρδιά σου στο Πανάγιο Πνεύμα για να φωτίσει το νου σου και με ακρίβεια ως και τη μικρότερη λεπτομέρεια θυμήσου: Πώς έζησες τη μέρα πού πέρασε, πώς σηκώθηκες το πρωί, πώς ετοιμάστηκες, πώς έκαμες την πρωινή προσευχή σου, πώς πέρασες κατά τη διάρκεια των πρωινών σου ασχολιών σύμφωνα με τη θέση σου, πώς συμπεριφέρθηκες κατά το φαγητό και την ανάπαυση, πώς στην σχέση σου με τούς οικείους σου, τούς γείτονές σου, με τούς ξένους, ειδικά σε περιστάσεις επικίνδυνες για σένα. Μήπως υπέκυψες στην αμαρτία; Μήπως χαλάρωσε ή διάθεσή σου να αποφεύγεις την αμαρτία; Πώς φέρθηκες όταν σου συμπεριφέρθηκαν με αγένεια, όταν δεν σε άκουσαν ή γέλασαν εις βάρος σου;


β) Προσευχήσου, ώστε το Άγιο Πνεύμα να σε οδηγήσει να θυμηθείς: Τι σκέφτηκες τη σημερινή ημέρα, τι είπες, τι έκανες. Πώς προσπάθησες ή δεν προσπάθησες να φυλάξεις την αγία απόφαση πού είχες πάρει το πρωί να απομακρυνθείς από την αμαρτία τι ιδιαιτέρως σε τραβούσε ή τι σε παρέσυρε στην αμαρτία, τι τρόπο επιχείρησες να χρησιμοποιήσεις εναντίον της αμαρτίας ή εναντίον των εμποδίων να εκπληρώσεις το θέλημα του Θεού και γιατί ο τρόπος αυτός φάνηκε ανεπαρκής.
γ) Προσευχήσου, ώστε το Άγιο Πνεύμα να σε οδηγήσει να θυμηθείς σε τι και γιατί αμάρτησες, τι και γιατί δεν το έκανες, μήπως αμάρτησες τρέφοντας τον εαυτό σου με κακούς λογισμούς και επιθυμίες, μήπως αμάρτησες παραλείποντας να κάνεις κάτι καλό ή πρέπον, μήπως αμάρτησες εναντίον της πρώτης, της δεύτερης ή της τρίτης εντολής κ.λπ., μήπως είχες συμμετοχή σε ξένες αμαρτίες κ.λπ.
δ) Ενθυμούμενος πώς πέρασες τη μέρα σου, θα βρεις στον εαυτό σου και καλά και κακά. Όλα τα καλά να τα επιγράφεις στον Θεό και τα κακά στον εαυτό σου. Πάρε εκ νέου στερεά απόφαση να εναντιωθείς στην αμαρτία, ιδιαιτέρως την πιο προσφιλή σου αμαρτία. Επινόησε τα πιο δυνατά μέσα και τούς τρόπους για να λυτρωθείς απ’ αυτήν. Αλλά ταυτόχρονα προσευχήσου και παρακάλεσε τον Κύριο και Θεό να σου αποκαλύψει ελπίδα και τρόπους πού θα ενισχύσουν ιδιαίτερα την αγαθή σου προαίρεση, ώστε να είσαι έτοιμος να πεθάνεις παρά να ξανακάνεις τις προηγούμενες αμαρτίες σου και να προσβάλεις εκ νέου τον Θεό.
Πηγαίνοντας για ύπνο, κάνε τη βραδινή σου προσευχή ή από τα εκκλησιαστικά βιβλία ή με δικά σου λόγια, αλλά πρόσεξε, ώστε οι προσευχές σου να είναι οπωσδήποτε άγιες και συνετές:
α) Πριν απ’ όλα ευχαρίστησε τον Θεό για όλες τις ευεργεσίες πού έδειξε σε σένα και σ’ όλους τούς ανθρώπους για τη λύτρωση πού μας προσέφερε, για την αγία πίστη μας, για τα άγια Μυστήρια και για την αγία διδασκαλία πού μας έδωσε προς σωτηρία.
β) Προσευχήσου, ώστε ο Κύριος να σου συγχωρήσει όλες τις αμαρτίες και να μην επιτρέψει σε σένα να πεθάνεις μέσα στις αμαρτίες σου.
γ) Προσευχήσου, ώστε να σε λυτρώσει ο Θεός από τους πειρασμούς του εχθρού κατά τον ύπνο και τη νύχτα και να σου στείλει το φύλακα Άγγελο σου να φυλάξει την ψυχή και το σώμα σου από κάθε κακό.

δ) Προσευχήσου, ώστε ο Κύριος να ευλογήσει όλους τους κοντινούς σου ανθρώπους: τούς γονείς, τούς αδελφούς σου, τις αδελφές σου, τούς συγγενείς σου, τούς γνωστούς, τούς ευεργέτες σου, τούς προϊσταμένους σου. Προσευχήσου και για τούς εχθρούς σου.
ε) Προσευχήσου, ώστε Εκείνος να βοηθήσει τούς φτωχούς, τούς θλιμμένους, τούς οδοιπορούντες, τούς ασθενείς, τούς βασανισμένους, να παρηγορήσει τούς δυστυχισμένους, να προστατεύσει τα ορφανά, να δώσει ελπίδα στους ψυχορραγούντες, να ευλογήσει όλα τα παιδιά, να κατευθύνει στο καλό όλους τούς νέους, να ενισχύσει στην αγία ζωή τούς ενήλικες και όλους τούς γέροντες, να τούς κάνει υπόδειγμα αγίας ζωής, να οδηγήσει όλους τούς αμαρτωλούς σε μετάνοια, να αφανίσει το σκοτάδι μέσα στο οποίο ζουν οι ειδωλολάτρες, οι άπιστοι, οι αιρετικοί, οι σχισματικοί, να τούς φωτίσει διά του Φωτός Του όλους να οδηγήσει στην γνώση της Αληθείας Του, όλους να κατευθύνει στην αληθή οδό της σωτηρίας και να τούς σώσει.
Τέλος, παράδωσε τον εαυτό σου στον Κύριο και Υιό σου τελείως. Σημείωσε τον εαυτό σου με το σημείο του Σταυρού, ξάπλωσε στο κρεβάτι και κοιμήσου, ενθυμούμενος το θάνατο και την Κρίση του Θεού. Προσπάθησε να κοιμηθείς με καλούς λογισμούς. Διάβασε κάποιο πνευματικό βιβλίο ή το Βίο του Αγίου πού γιορτάζει αύριο. Προσπάθησε να κοιμηθείς αφοσιωμένος στον Θεό. Τότε, ότι κι αν σου συμβεί κατά τον ύπνο, τίποτε μη φοβηθείς. Κοιμήσου σαν να είσαι στα χέρια του Θεού. Τότε ο ίδιος ο Κύριος θα σε προσέχει και θα σε φυλάει. Τότε τίποτε κακό δεν θα πλησιάσει το σώμα σου, η ψυχή σου δεν θα κινδυνεύσει, γιατί θα είναι κοντά στον Θεό.
Σε περίπτωση αϋπνίας, όταν για πολλή ώρα δεν μπορείς να κοιμηθείς, πάλι προσευχήσου. Συλλογίσου τα κρίματα του Θεού και την ανθρώπινη ματαιότητα και πάρε απ’ αυτά ωφέλιμα μαθήματα για τη ζωή σου. Προσευχήσου με την εσωτερική, καρδιακή προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, έλέησόν με τον αμαρτωλόν». Αν έρθουν στο νου και την καρδιά κακοί λογισμοί, σήκω και κάνε μετάνοιες με τον Πεντηκοστό Ψαλμό: «Ελέησόν με, ο Θεός», μέχρι να κουρασθείς. Αν προσευχηθείς με την καρδιά σου, γρήγορα θα σε πάρει ο ύπνος. Αλλά κι αν δεν κοιμηθείς, θα λάβεις πνευματική ωφέλεια.
Να πώς οι καλοί άνθρωποι περνούν τη ζωή τους, θεάρεστα και άγια. Εδώ δείξαμε τον τρόπο να περάσεις με αγιότητα μόνο για μια μέρα. Έτσι να περάσεις και τη δεύτερη και την τρίτη και όλες τις ημερές της ζωής σου. Πάντοτε να έχεις μπροστά στα μάτια σου αυτόν τον οδηγό και σύμφωνα μ’ αυτόν να ρυθμίζεις τη ζωή σου. Αν έτσι ενεργείς, τότε θα γίνεις στο τέλος τέλειος, αληθινός Χριστιανός και θα λάβεις το στέφανο αντάξιας δόξας. Στην αρχή αυτό το έργο φαίνεται δύσκολο, αλλά εσύ να λάβεις όλα τα μέτρα για να νικήσεις αυτόν τον πειρασμό, ώστε αυτό το σπουδαίο και απαραίτητο για σένα έργο να γίνει εύκολο.
Θυμήσου ότι η οκνηρία είναι η μητέρα όλων των ελαττωμάτων και ακολούθως της καταστροφής, αλλά ο κόπος, η ζωντάνια και η επαγρύπνηση είναι οι απαραίτητοι όροι της αρετής και ακολούθως της σωτηρίας. Και στον κόσμο ο άνθρωπος χωρίς κανόνες θεωρείται άχρηστος. Πολύ περισσότερο ο Χριστιανός δεν είναι δυνατόν να ζήσει χωρίς κανόνες, όπως τύχει. Αυτοί οι κανόνες χωρίς αμφιβολία, με βεβαιότητα θα σε οδηγήσουν μέχρι την εκπλήρωση του σκοπού σου.
theomitoros
http://evaggelismostheotokou.gr/

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού

Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο (βλέπε 29 Ιουνίου), τον Ιωάννη (βλέπε 26 Σεπτεμβρίου) και τον Ιάκωβο (βλέπε 30 Απριλίου) και ανέβηκε στό όρος Θαβώρ για να προσευχηθεί. Όπως σημειώνει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Eπήρε δε τρεις μόνους Aποστόλους, ως προκρίτους και υπερέχοντας. O μεν γαρ Πέτρος επροκρίθη, επειδή ηγάπα πολλά τον Xριστόν. O δε Iωάννης, επειδή ηγαπάτο από τον Xριστόν. O δε Iάκωβος, επειδή εδύνετο να πίη το ποτήριον του θανάτου, το οποίον και ο Kύριος έπιεν».

Οι τρεις μαθητές Του, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο Θαβώρ και ενώ κάθισαν να ξεκουραστούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο, και τα φορέματα Του ήταν λευκά σαν το φως. Τον περιστοίχιζαν δε και συνομιλούσαν μαζί Του δυο άνδρες, ο Μωϋσής (βλέπε4 Σεπτεμβρίου) και ο Ηλίας (βλέπε 20 Ιουλίου). Γράφει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Έφερε δε εις το μέσον τους τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο Ηλίας. Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί, και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού, και των Προφητών. O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν».

Αφού οι μαθητές συνήλθαν κάπως από την έκπληξη, ο πάντα ενθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας να διατηρηθεί αυτή η αγία μέθη που προκαλούσε η ακτινοβολία του Κυρίου, ικετευτικά είπε να στήσουν τρεις σκηνές. Μια για τον Κύριο, μια για το Μωϋσή και μια για τον Ηλία. Πριν προλάβει, όμως, να τελειώσει τη φράση του, ήλθε σύννεφο που τους σκέπασε και μέσα απ' αυτό ακούστηκε φωνή που έλεγε: «Οὗτος ἐστὶν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκά, θ' 28-36). Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε.

Οφείλουμε, λοιπόν, και εμείς όχι μόνο να Τον ακούμε, αλλά και να Τον υπακούμε. Σε οποιοδήποτε δρόμο μας φέρει, είμαστε υποχρεωμένοι να πειθαρχούμε.

Έθιμα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, ως σπουδαία δεσποτική εορτή, αποτελεί εξαίρεση εθιμικά καθιερωμένης ιχθυοφαγίας, μέσα στην σύντομη αλλά αυστηρή νηστεία του Δεκαπενταύγουστου.

Σε πολλούς τόπους πιστεύουν ότι την παραμονή το βράδυ, κάποια ώρα, ανοίγουν ξαφνικά οι ουρανοί και φαίνεται το «άγιο φως», σε όσους είχαν την υπομονή και την πίστη να ξαγρυπνήσουν. Ανήμερα δε, προσφέρουν στους ναούς τα πρώτα σταφύλια της χρονιάς, για να ευλογηθούν από τον ιερέα μετά την θεία λειτουργία, και να διανεμηθούν ως ευλογία στους πιστούς. Σε ορισμένους μάλιστα τόπους προσφέρουν στον ναό το πρώτο λάδι της χρονιάς, για να ευλογηθεί, ώστε η ευλογία να επεκταθεί και στην υπόλοιπη παραγωγή.

Πρόκειται για το αρχαίο έθιμο των απαρχών, της προσφοράς δηλαδή των πρώτων καρπών στον Θεό, μια μορφή αναίμακτης τελετουργικής θυσιαστικής προσφοράς, που πέρασε και στον χριστιανισμό. Ο λαϊκός άνθρωπος, προσκομίζοντας για ευλογία τις απαρχές των καρπών και των γεννημάτων του, αναθέτει ουσιαστικά την ελπίδα της επιβίωσής του στον Θεό, από τον οποίο ζητά ευλαβικά να συνεργήσει, για να επιτύχει η σοδειά, από την οποία εξαρτάται και η επιβίωση ολόκληρης της παραδοσιακής κοινότητας.

Ήδη στους Αποστολικούς Κανόνες επιτρέπεται η προσαγωγή στον ναό σταφυλιών, όχι όμως και άλλων οπωρικών, ενώ ο Θεόδωρος Βαλσαμών, ερμηνεύοντας τον Δ΄ Κανόνα των Αγίων Αποστόλων, ερμηνεύει την εξαίρεση αυτή των σταφυλιών από το ότι το κρασί, που προέρχεται από αυτά, χρησιμοποιείται για την παρασκευή της θείας κοινωνίας.

Έτσι, τα ευλογημένα σταφύλια μοιράζονται και τρώγονται μαζί με το αντίδωρο στην Λέσβο, ενώ στον Μοσχοπόταμο της Πιερίας άφηναν το πρώτο τσαμπί του τρύγου σε κάποιο εικόνισμα του ναού, για να πάει καλά η σοδειά. Δεν πρέπει εξ άλλου να ξεχνούμε ότι στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος είναι αφιερωμένοι οι ναοί των μεγαλύτερων και επιβλητικότερων ελληνικών φρουρίων, γεγονός που δείχνει την σημασία, θρησκευτική και εθνικά αναγεννητική, που ο λαός μας ανέκαθεν έδινε στην μεγάλη αυτή εορτή. Και φυσικά, ως σπουδαία εορτή είναι και εθιμικά καθιερωμένη αργία, η παραβίαση της οποίας, από κάποιους ασεβείς και φιλάργυρους, επέφερε την άμεση θεϊκή τιμωρία, σύμφωνα με τις παραδόσεις του ελληνικού λαού, για παραδειγματισμό και των υπολοίπων.


Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος βαρύς.
Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.

Κοντάκιον
Ἦχος βαρύς. Αὐτόμελον.
Ἐπὶ τοῦ ὄρους μετεμορφώθης, καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί σου τὴν δόξαν σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐθεάσαντο, ἵνα ὅταν σε ἴδωσι σταυρούμενον, τὸ μὲν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δὲ κόσμῳ κηρύξωσιν, ὅτι σὺ ὑπάρχεις ἀληθῶς, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.

Κάθισμα
Ἦχος δ'. Κατεπλάγη Ἰωσὴφ.
Ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ Θαβώρ, μετεμορφώθης ὁ Θεός, ἀναμέσον Ἠλιού, καὶ Μωϋσέως τῶν σοφῶν, σὺν Ἰακώβῳ καὶ Πέτρῳ καὶ Ἰωάννῃ, ὁ Πέτρος δὲ συνών, ταῦτά σοι ἔλεγε· Καλόν ὧδέ ἐστι, ποιῆσαι τρεῖς σκηνάς, μίαν Μωσεῖ, καὶ μίαν Ἠλίᾳ, καὶ μίαν σοὶ τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ, ὁ τότε τούτοις, τὸ φῶς σου λάμψας, φώτισον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ὁ Οἶκος
Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως, προσδράμωμεν Πέτρῳ καὶ τοῖς Ζεβεδαίου, καὶ ἅμα ἐκείνοις τὸ Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σὺν αὐτοῖς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, φωνῆς δὲ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καὶ ἐκήρυξαν, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.

Μεγαλυνάριον
Θέλων ἐπιδεῖξαι τοῖς Μαθηταῖς, δύναμιν ἐξ ὕψους καὶ σοφίαν παρὰ Πατρός, ἐν ὄρει ἀνῆλθες, Χριστὲ τῷ Θαβωρίῳ, καὶ λἀμψας ὡς Δεσπότης τούτους ἐφώτισας. 

http://www.saint.gr/